Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος να ανάψουμε τα πούρα;

Είναι μία κοινή ερώτηση και θέμα συζήτησης ανάμεσα στους aficionados. Ανεξάρτητα από τη μέθοδο που θα χρησιμοποιήσουμε, το προσεκτικό άναμμα θα μας διασφαλίσει καλή καύση και αποφυγή εισχώρησης δυσάρεστων οσμών στο σώμα του πούρου.

Κάποιες γενικές οδηγίες για επιτυχές άναμμα:

- Προσπαθούμε να ανάψουμε το πούρο μας ομοιόμορφα σε όλη την περιφέρεια του ποδιού του, ώστε να αποφύγουμε αργότερα προβλήματα καύσης. Αρχικά θερμαίνουμε το πόδι του με τη φλόγα για 4-5 δευτερόλεπτα. Αυτό θα βοηθήσει να ανάψει ευκολότερα. Έπειτα, καθώς το έχουμε πάνω από τη φλόγα, ρουφάμε και ταυτόχρονα το γυρνάμε. – Αποφεύγουμε να το φέρνουμε σε επαφή με τη φλόγα. Δεν θέλουμε να καρβουνιάσουμε το πόδι, οι οσμές του καμένου καπνού μπορεί να το πικρίσουν. – Εάν χρησιμοποιούμε αναπτήρα, το καύσιμό του πρέπει να είναι άοσμο (βουτάνιο), ώστε να μην επηρεάσουν οι οσμές του  το πούρο και αλλοιώσουν τα αρώματά του

Ας δούμε τι επιλογές έχουμε, καθώς και τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της κάθε μεθόδου.

Αναπτήρας πυρσός (torch): Ίσως ο τύπος αναπτήρα που χρησιμοποιείται συχνότερα. Είναι ουσιαστικά μια μικρή jet μηχανή. Χρησιμοποιεί βουτάνιο υπό πίεση και δημιουργεί μια στενή δέσμη φλόγας. Κυκλοφορούν μοντέλα με μία μέχρι τρεις (όπως αυτός της φωτογραφίας).  Πλεονέκτημα τους το γρήγορο και εύκολο άναμμα σε οποιαδήποτε καιρική συνθήκη. Βασικό μειονέκτημα η υπερβολικά υψηλή θερμοκρασία, που φτάνει μέχρι τους 1300 βαθμούς Κελσίου! Ο κίνδυνος είναι να “καρβουνιάσουμε” τον καπνό. Για αυτό το λόγο εάν ανάβουμε με torch προτείνεται να έχουμε τη φλόγα σε απόσταση 3-5 εκατοστών από το πόδι.

 

Αναπτήρας φλόγας: Καίει βουτάνιο επίσης, αλλά έχει απαλότερη φωτιά από torch, παρόμοια με ένα κλασσικό αναπτήρα. Το πλεονέκτημα του είναι η χαμηλότερη θερμοκρασία που αναπτύσσει, αλλά δεν είναι παντός καιρού, θα σβήσει εάν έχει άνεμο.

Σπίρτα (ειδικά μακρύτερα για πούρα αλλά και απλά): Φτηνή μέθοδος, προσφέρει σχετικά “κρύο” άναμμα, αλλά ως γνωστόν λίγο αεράκι να έχει και δεν ανάβεις με τίποτα… Κάτι που πρέπει να έχουμε υπ όψη είναι να περιμένουμε 1-2 δευτερόλεπτα ώστε να καεί το θείο που περιέχει η κεφαλή του σπίρτου και έχει έντονη οσμή. Μία λίγο χρονοβόρα αλλά με πολύ καλά αποτελέσματα, είναι η μέθοδος των “Τριών Σπίρτων”. Πολύ απλά, χωρίς να κόψουμε το πούρο, ανάβουμε διαδοχικά 3-4 σπίρτα και στριφογυρνάμε το πούρο πάνω από τη φλόγα (πάντα χωρίς να την ακουμπάει). Το πούρο θα ανάψει, και έπειτα κόβουμε. Θέλει λίγη εξάσκηση, αλλά αξίζει τον κόπο.

Αναπτήρας τύπου Bic/Zippo: Όπως είπαμε στην αρχή καλό είναι να αποφεύγονται, διότι η νάφθα που χρησιμοποιούν ως καύσιμο έχει έντονη οσμή. Στην πραγματικότητα όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που ελλείψει άλλης μεθόδου θα χρειαστεί να ανάψουμε με τέτοιο αναπτήρα. Στην Κούβα άλλωστε Bic χρησιμοποιούν συνήθως! Για να αποφύγουμε τις δυσάρεστες οσμές μπορούμε να κάνουμε κάτι παρόμοιο με τη μέθοδο των τριών σπίρτων, να μη κόψουμε δηλαδή το πούρο και να το στριφογυρίσουμε πάνω από τη φλόγα. Να επισημάνουμε ότι κυκλοφορούν στην αγορά κιτ μετατροπής του παλιού μας Zippo σε βουτάνιο.

Φύλλο κέδρου: Κόβουμε φύλλα κέδρου από κουτιά πούρων σε λουρίδες του μισού-ενός εκατοστού και το ανάβουμε στη μια άκρη. Σαν μέθοδος έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με τα σπίρτα με τη διαφορά ότι εάν ανάψουμε κομμένο πούρο μπορεί να το αρωματίσει. Είναι θέμα καθαρά γούστου, σε κάποιους αρέσει το άρωμα του κέδρου, ιδιαίτερα στις αρχικές ρουφηξιές, σε άλλους όχι.

Συνοψίζοντας, όποια μέθοδο και εάν χρησιμοποιήσει κάποιος είναι καλό να δώσει λίγη προσοχή στο άναμμα, αφού μια “αστοχία” μπορεί να επηρεάσει προς το χειρότερο την καπνιστική μας εμπειρία.

Πηγή:  cigarlounge.gr